কুঞ্জবন

মনুষ্যত্বনাশী অভিযান ! আজিৰ দিনত মানুহৰ মনৰ ভয়ংকৰ লালসা , তাতকৈ ডাঙৰ ব্যাধি যেন একো নাই ! অৱশ্যে ,মানুহৰ এনেকুৱা ভয়ংকৰ সমস্যা আগতেও আছিল তথা ভৱিষ্যতেও থাকিব ।   দুয়ো হাত নমস্কাৰ মুদ্রাৰে বুকুৰ ওচৰলৈ আনি তেওঁ ঈশ্বৰৰ নাম চিন্তিলে ,                     ‘ৰাম কৃষ্ণ  হৰি নাৰায়ণ ....’   নাই, মনটি স্থিৰ হ’ব পৰা নাই ।চৌপাশৰ প্রকৃতিও ক্রমশ জয়াল হৈ পৰিছে । এফালে অধোমুখী সূৰুযৰ নোহোৱা যেন হোৱাৰ পৰিস্থিতি ; আনহাতে , নামি অহা ৰাত্রিৰ লগত গহন গভীৰ দিগন্তৰ অভিসাৰ ! চিৎকাৰ কৰি উঠিলে ডাৱৰবোৰে ! ‘ গুৰুম .... ’ বিজুলীৰ প্রচণ্ড শব্দত মানুহজনী উচপ্ খাই উঠিল । সন্ধ্যা লাগি আহিছে;চৰাই –চিৰিকতিবোৰে বৰ বিচিত্র নাদ কৰি ঘৰমুৱা হৈছে, ভয়ংকৰ বৰষুণ আহিব ।বাৰণ্ডাৰ চকীখনতেই বঢ়ি তেওঁ বোৱাৰীয়েক অহালৈ বাট চাই আছে ।তেওঁৰ বোৱাৰীয়েকৰ নাম নীলিমা । কি সুন্দৰ চেহেৰা !তাই যেন নিজৰ জীয়াৰীহে । পুতেকে তাইক পলুৱাই আনিছিল , সেই সময়ত তেওঁ তাত বিৰোধিতা কৰিছিল । তাইক সহ্য কৰিব বিচৰা নাছিল   ।আজিও মনত আছে ,প্রথম দিনাই তেওঁ চিঞৰিছিল   ‘নহ’ব; মই মানি নলও...