কুঞ্জবন

                     ( যোৰহাটৰ পৰা প্রকাশিত মাহেকীয়া পত্রিকা 'খোজ' ত প্রকাশিত,মাৰ্চ ২০১৮) অসীমক চেৰাই তাইৰ মন উৰা মাৰিলে ; স্পৰ্ধিত বাসনাই তেজ মঙহক উত্তাল কৰি তাইক টানি লৈ গৈছে ! তাইৰ সেই বেগক মাপ কৰাতো অসম্ভৱ কথা । পোহৰৰ গতিবেগো কিজানিবা সেই প্রবল বেগৰ আগত লজ্জিত হৈ পৰিছে।নিৰ্জান ৰাত্রিৰ বাঢ়ি অহা তিমিৰ গ্রাসত তাইৰ নিৰ্জন হৃদয়ৰ আৱেগ- অনুভূতিবোৰো হয়তো অন্তৰ্ধান হৈ পৰিল । সংসাৰ ত্যাগ কৰি আহিছে তাই....                        কাহিনীটোৰ অৱতৰণিকা শাৰী শাৰী চাহগছৰ মাজত খেলা ধুলা কৰি ডাঙৰ হোৱা লখমীৰ  (লচমি) বিয়াৰ পিছত আজি প্রথম টুছু পূজা । কি উত্তেজনা! সমবেত মহিলাজাকে তাইক যেন জোঁকাই টট্ এৰা নাই ; গিৰীয়েকৰ প্রেমৰ মাপ জুখি মহিলা জাকে তাইক লৈ গীত জুৰিছে । কোনোজনীয়ে হাঁহিৰ মাজে মাজে আকাৰ-ইংগিতৰে তাইক নানা কথাৰ ভেদ বুজাইছে ! কোনোজনীয়ে তাইৰ স্বামীৰ শৰীৰক লৈ ইতিকিঙৰ সুৰত ৰাগ টানিছে , আনজনীয়ে আকৌ পতি পত্নীৰ মিলনক লৈ ব্যংগাত্মক কৌতুক কৈছে.... মুঠৰ ওপৰত মহিলাগণে যেন পূজাভাগ এৰি তাইৰ সং...

     একো অসামঞ্জস্যা ঘটনা হোৱা নাই , এনেকৈ আজিৰ দিনত আৱেগবোৰ ধৰি ৰাখিলে ,মানুহৰ আগবাঢ়ি যোৱা পথবোৰ কুসুমাকীৰ্ণ নহৈ কণ্টকাকীৰ্ণহে হৈ পৰে !  -পুতেকৰ কথাত হাজৰিকা ভাবুক হৈ ৰ’ল।সঁচাকৈয়ে- অতীত হ’লে স্মৃতিয়ে মানুহক কিবা কিবি অনেক দিয়ে ।সেয়া অৱশ্যে,হাজৰিকায়ে তেনেকৈ নাভাৱে,তেওঁ ভাৱে এয়া যুগৰহে পৰিৱৰ্তন ।সন্ধ্যা লাগি আহিছে; হাতে ভৰিয়ে পানী ঢালি হাজৰিকায়ে সাউতকৈ থাপনাৰ আগত বন্তি লগাই সেৱা কৰি মাধৱকন্দলীৰ ৰামায়ণৰ এভাগি পদ গালে –                কেৱলে পালয় মাত্র ইন্দ্রিয় কলিত।               কৰিলেক আপোনাক আপুনি বঞ্চিত ।। নাই মন নবহিল ;পুতেক বাহিৰলৈ যোৱাত বাৰাণ্ডাৰ আৰামি চকীখনত বঢ়িলে ! বাৰাণ্ডাৰ লাইটোক সহ্য কৰিব নোৱাৰি প্রথমে চকুযোৰি জপাই ,তাৰ পিছত চুইছ টো অফ কৰি কথাবোৰ ভাবিবলৈ ল’লে । এই বুঢ়াটো আজি কিবা মায়াত আৱদ্ধ হলো অ’ – নিজকে নিজে কৈ আকৌ দ’কৈ ভাবিলে- এৰা, মই ধৰি নাথাকো। হাজৰিকাৰ চুবুৰীৰ শেহৰটো ঘৰ চাঙকাকতীৰ ! সেইমানুহজনক দেখিলেই কিবা এটা গাম্ভীযৰ্তা ভৌতিক হোৱা যেন লাগে ; বগা মানুহজনে বগা ধুতি পিন্ধি ঘৰৰ ...